𝗔𝗹𝗹𝘆 𝗠𝗰𝗕𝗲𝗮𝗹 𝘃𝗲𝗿𝘀𝘂𝘀 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝗮𝗹𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁

Een van de redenen dat ik advocaat ben geworden, is omdat ik van winnen houd.

De scherpte van het juridische debat. Het strategisch spel. De voldoening van een uitspraak in het voordeel van je cliënt.

Daar zit iets verslavends in.

Voordat ik begon, zag ik mezelf als een soort 𝗔𝗹𝗹𝘆 𝗠𝗰𝗕𝗲𝗮𝗹: scherp, snel, altijd raak in de rechtszaal.

De praktijk bleek anders.

Geen mantelpakjes of cabrio voor mij zoals bij Ally. Wel dossiers. Veel dossiers. En cliënten voor wie het zelden “een zaak” is, maar hun werk, inkomen en soms hun identiteit.

En ergens onderweg begon er iets te schuiven.

Mijn plezier in procederen is nooit verdwenen. Maar mijn definitie van winnen wel.

Want hoe vaak voelt een gewonnen zaak écht als winst?

Ja, je hebt het juridisch gelijk. Maar je cliënt heeft maanden, zo niet jaren in onzekerheid gezeten. De arbeidsrelatie is definitief beschadigd. De kosten zijn hoog. En de energie die erin is gaan zitten, krijg je niet terug.

Zeker in het arbeidsrecht.

Waar je opereert op het snijvlak van recht en relatie. En waar een juridische overwinning zelden samenvalt met een duurzame oplossing.

Toch is procederen nog vaak het vertrekpunt. We analyseren, kwalificeren, positioneren.

En pas daarna kijken we of er misschien ook nog een oplossing mogelijk is.

Ik ben dat anders gaan doen.

Niet omdat ik minder scherp ben geworden. Maar omdat ik scherper ben gaan zien wat werkt. Procederen is voor mij geen standaardroute meer, maar een bewuste keuze.

Een middel, geen reflex.

Mijn vertrekpunt is inmiddels:

➡️ Wat heeft deze situatie nodig om opgelost te worden?

➡️ Hoe creëren we snel duidelijkheid voor beide partijen?

➡️ En wat zit er onder dit conflict dat anders ingericht moet worden?

Want veel van wat wij juridisch uitprocederen, is in de kern geen juridisch probleem.

Het zijn patronen:

• onduidelijke verwachtingen

• gebrekkige communicatie

• scheve verhoudingen

• gebrek aan eigenaarschap
  

Dat vraagt iets van ons als advocaten.

Niet alleen scherp zijn op het recht, maar ook op de dynamiek tussen partijen.

Niet alleen sturen op winnen, maar ook op oplossen.

En ja, soms betekent dat dat je níet procedeert terwijl je juridisch sterk staat.

Omdat je weet: dit gaat mijn cliënt niet brengen wat hij of zij echt nodig heeft.

Dat vind ik inmiddels de interessantste afweging in dit vak.

Dus ja, ik houd nog steeds van winnen.

Maar winnen is voor mij niet meer het gelijk krijgen van de rechter.

Winnen is:

✔️ een oplossing die werkt

✔️ een cliënt die verder kan

✔️ en een conflict dat niet onnodig escaleert

Misschien minder spectaculair dan Ally McBeal.

Maar wel effectiever.

Mr. Jeantine Bethe

https://www.bethe-advocatuur.nl